علوم متافیزیکی

‍ گوش سپردن به صدای درون

‍ گوش سپردن به صدای درون

در دل چنان بلند بلند زندگی کن که دیگر نیازی به حرف زدن نداشته باشی. بسیاری از ما خیلی حرف می‌زنیم؛ آبشاری از کلمات از زبان‌مان جاری می‌شود، آبشاری که دیگران را کمی پس می‌راند. چرا ما تند تند و بلند بلند حرف می‌زنیم؟ زیرا از شنیدن صدای درون خود در سکوت عاجزیم. هرچه بیشتر هیاهو به راه بیندازیم، کمتر مجال پیدا می‌کنیم تا برای حقیقت مجالی در درون خویش فراهم کنیم. در واقع، نیاز اصلی ما شنیدن است، نه شنیده شدن. ما اغلب این دو را با هم قاطی می‌کنیم. ما حرف می‌زنیم و حرف می‌زنیم، بلکه با دل‌مان به دیگران برسیم. ما می‌ترسیم اگر خود را به واسطه‌ی حرف‌ها، حرکات دست و پاها، و اشاره‌ها به دیگران نرسانیم، تنها بمانیم. ما از تنهایی می‌ترسیم. در حالی که اگر گشوده باشیم، جهان بی‌مهابا به دلِ گشوده‌ی ما می‌ریزد.
سلوکی عارفانه لازم است تا خود را گشوده نگه داریم. نیاز به ارتباط با دیگران و بیان آنچه در دل داریم، بسیار مهم است. اما زیر لایه‌ی چنین نیازی، نیازی مهم‌تر وجود دارد؛ نیاز به آنکه صورتکی سفت و سخت نباشیم و واقعی باشیم و نفوذپذیر.
آری، جهان از درِ گشوده‌ی دل ماست که خود را به ما می‌رساند و به درون ما می‌ریزد؛ درست همان‌طور که دریا موج برمی‌دارد و چاله‌های کوچک ساحل خویش را پُر می‌کند.
خاموش‌ترین معجزه‌ی جهان: هنگامی که ساده و بی‌پیرایه هستی، هنگامی که همان می‌نمایی که هستی، جهان به سراغت می‌آید تا تو را سرشار کند از خویش، و دل‌آسوده‌ات کند.

برچسب ها
نمایش کل مطلب

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
به کمک نیاز داری؟ با ما در تماس باشید!
شروع گفتگو
سلام! برای چت در WhatsApp روی یکی از اعضای زیر کلیک کنید
بستن