چاکراها

وظایف انسان در قبال خودش

وظایف انسان در قبال خودش

و آن انسانی که او را خلیفه الله خوانده اند، آن انسانی که بار امانتی را بر دوش می کشد که کوهها از قبول آن سر باز زدند.

انسان در برابر خود مثل سربازیست که باید در حال نبرد، خود را تسلیم دشمن ننموده و کاری کند تا خود را و زندگی خویش را حفظ نماید. پس باید دانست که یک انسان چه وظایفی را بدوش بگیرد تا نه تنها در نام، بلکه بطور حقیقی یک انسان باقی بماند.
انسان باید خود را بشناسد و یا در لفظی دیگر خودشناس باشد. یک انسان اگر نام، که جز شناسایی اش است، نداشته باشد، چطور میتوان در وقت ضرورت او را از کسی دیگر فرق داد؟ به استثنای نام، انسان باید جزءیات دیگری هم داشته باشد که صد چند مهمتر از نام میباشند. یکی از آنها اخلاق است. زیرا عالمان و بزرگان میفرمایند که شناسایی یک انسان اخلاق اوست.
تحقیقات نشان میدهد که اگر قورباغه ای در آب گذاشته شده و درجه حرارت آب با مرور زمان و کم کم افزایش داده شود، قورباغه هرگز از هیچ تغییراتی باخبر نشده و برای بلندی درجه حرارت آب جان اش را از دست میدهد. انسان هم همین طور است. اگر زندگی اش را تازه نگه نداشته، از تغییرات باخبر نشده و خودش بدی ها را از زندگی اش به خوبی ها تغییر ندهد، زندگی اش نا خودآگاه و بطور تبیعی خسته کن شده و بجای این که انسان تغییرات را کنترول کند، تفییرات زندگی انسان را کنترول خواهد کرد.
انسان باید چیزی را بکارد که بفهمد از آن چه می براید و از آن راضی هم باشد. یعنی وقتیکه کاری و یا تصمیمی میگیرد، باید از نتیجه آن خبر داشته و از آن راضی هم باشد.
یک شاگرد برای اینکه در دروس خویش موفق شود، باید بکوشد و تلاش چشمگیری داشته باشد تا نه تنها در نام، بلکه بطور حقیقی یک شاگرد باشد. پس برای اینکه نه تنها در نام، بلکه بطور حقیقی یک انسان باشیم، باید انسانیت را بیاموزیم.
انسان باید همیشه در زندگی خود هدفی داشته باشد تا مثل یک کشتی ای نشود که در ساحل مانده است و نمیداند که کجا برود. اگر یک انسان با هدفی در زندگی اش پیش برود، آن هدف موجب میشود که انسان با تجربات جدید، رقابت سالم، موفقیت، شکست و مشکلات مواجه شود. چنانچه اگر اینها با زندگی مخلود نشوند، معنای برای زندگی باقی نیست.
اگر ما این وظایف را به خوبی انجام دهیم، بی شک که یک انسان کامل خواهم بود. اما یک چیزی دیگری است که ما را یاری می کند تا این وظایف را به خوبی و موفقانه انجام دهیم، و آن این است که در هر وضیعتی که گرفتار شدیم، باید با آن گذران باشیم و هرگز با زندگی ستیزه نکنیم، بلکه در مقام تسلیم و رضا باشیم.
و بر آن واقف باشیم که” این نیز بگذرد”

خودشناسی

برچسب ها
نمایش کل مطلب

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
به کمک نیاز داری؟ با ما در تماس باشید!
شروع گفتگو
سلام! برای چت در WhatsApp روی یکی از اعضای زیر کلیک کنید
بستن